ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΘΙΚΗ ΤΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΥ

<•> Η ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ: ΠΑΓ­ΚΟΣΜΙΟΣ ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ.

Η προτεραιότητα της ζωής προς τον εαυτό της είναι φυσική, βιολογική, και στον άνθρωπο γίνεται πνευματική. Από αυτόν τον ηθικό νόμο απορρέουν επιθυμητές και ανεπιθύμητες συνέ­πειες. Όποιος τον αγνοεί, αυτός παγιδεύεται εύκολα σαν θύμα στις ανθρώπινες σχέσεις ή φυσιο­λογικά μια εγω­κεντρική ψυχολογία διαμορ­φώνεται. Τότε ο άνθρωπος εμφανίζεται παρα­πλανητικά ως ανιδιοτελής και εκμεταλ­λεύεται τις σχέσεις εμπιστοσύνης ή εμφανίζεται ειλικρινά ως καταπιεστής και αυταρχικός και δεν σέβεται την προτεραιότητα που οι άλλοι επίσης έχουν προς τον εαυτό τους. 

 

Η προτεραιότητα στη σχέση με τον εαυτό μας είναι φυσικό, βιολογικό και πνευματικό φαι­νόμενο. Το ανθρώπινο πνεύμα με τις πληρο­φορίες και με τις εκτιμήσεις του είναι μόνιμος ρυθμιστής της συμπεριφοράς. Η προτε­ραιότητα της ζωής άμεσα προς τον εαυτό της δεν μπορεί να αμφι­σβητηθεί ούτε από τον εχθρό μας (σε αντίθεση με άλλες ηθικές έννοιες, όπως αυτή της ελευθερίας). Η προτεραιότητα στη σχέση με τον εαυτό μας είναι φυσικό φαινόμενο όπως το φως του ήλιου και όχι μια δική μας επιλογή. Η εσωτερική προτεραιότητα σημαίνει "πριν απ' όλα ο εαυτός μου" και αυτό που με συνοδεύει πιο κοντά και σταθερά. Αυτό βρίσκεται πιο κοντά από τη σκιά μου και χωρίς το φως του ήλιου, και το ίδιο είναι σαν σκιά μιας παγκόσμιας πηγής με το φως του πνεύματος. Καθένας μπορεί να αρνηθεί να εξυπηρετή­σει τον εαυτό του και να παραχωρήσει προτεραιότητα σε μερικούς άλλους ή στην εξυπηρέτηση μιας ομάδας και να συμπεριφερθεί ως εκτελεστικό όργανο. Μόνο για τον εαυτό του έχει αυτή την επιλογή. Η εξάρτηση δεν εμφανίζεται πάντα αντίθετη με το συμ­φέρον μας  με την ανίχνευση του φαινομένου της πνευματικής προ­τεραιότητας και σαν ελάττωμα του κόσμου. Σε αντίθεση με την έννοια της ελευθερίας, η οποία είναι αντιφατική με την έννοια της εξάρτησης και η ελευθερία αλλοιώνεται με την επιβολή νόμων, όρων και απαγορεύσεων. Κινητο­ποιούμαστε με την εξάρτηση και με την ανάγκη  και επι­νοούμε λύσεις και σκεφτόμαστε με περισ­σότερες επι­λογές. (...) Η προτεραιότητα στη σχέση με τον εαυτό μας είναι φυσική, βιολογική και ηθική. Είναι η θεμελιώδης αρχή της Ηθικής, επειδή η αρχή της ζωής είναι αυτή η άμεση σχέση που έχει κάθε ζωντανό σώμα με τον εαυτό του. Πρόκειται για μια προ-αιώνια αρχή της ζωής και τον προορισμό της ζωής παντού στο σύμπαν, ώστε η ζωή να μπορεί να λειτουργήσει για τη διατήρησή της (ως αυτο-ενεργό σώμα) και διανοητικά εκμεταλλεύεται την εμπειρία και τη γνώση για να την επιτύχει.

 

Η άμεση σχέση που έχει κάθε έμβιο σώμα με τον εαυτό του, εκτός από φυ­σική, είναι βιολογική/ψυχική, ενώ με το ανθρώπινο πνεύμα γίνεται ηθική. Η προτεραιότητα στη σχέση με τον εαυτό μας (θεμελιώδης αρχή της ζωής και της Ηθικής) αναδεικνύει και τη μόνιμη υπαιτιότητα για τη δράση ή την αντί­δρασή μας. Αναπόφευκτα είμαστε και γινόμαστε μαζί με τη δική μας σκέψη και δράση. Αυτή η άμεση προτε­ραιότητα δεν διακόπτεται ούτε με την εξωτε­ρική δράση. Όλα τα έμβια όντα ενεργούν με εσωτερικούς ερεθισμούς: δηλαδή αυτά τα ίδια επηρεάζουν τη συμπεριφορά τους με την ψυχολογία, με τη νόηση και με τις αντιλήψεις τους για τα πράγματα. Με την πιο ακραία άποψη για τα άψυχα σώματα, όταν το νερό κυματίζει παρασυρμένο από το δυνατό άνεμο, αυτή η φυσική συμπεριφορά του νερού που προκαλείται από αντίδρα­ση, προϋποθέτει το νερό να είναι με τις φυσικές ιδιότητες ενός υγρού και όχι αποκλειστικά τη δύναμη του ανέμου. (...) Ο άνθρωπος δεν είναι όπως τα άψυχα σώματα, που καθορίζεται αποκλειστικά από εξωτε­ρικές επιδράσεις, φυσικές, ούτε είναι όπως τα άλλα ζώα, των οποίων η προσοχή πε­ριορίζεται στις αισθήσεις. Αναγνωρίζουμε ότι κάθε άνθρωπος αυτός ο ίδιος γίνεται αιτία για να δράσει και για να αντιδράσει με τη σκέψη, με τη φαντα­σία, με την ανοησία, με την επιθυμία -και προσθέστε ό,τι άλλο θέλετε. Σε κάποιο βαθμό είναι ρυθμιστής της συμπεριφοράς του και πολλών συνεπειών στη ζωή του. Έτσι εξηγείται γιατί δεν μπορούμε να προγραμ­ματίσουμε τους ανθρώπους και τα παιδιά μας σαν ρομποτάκια και να γίνουν σύμφωνα με τις έξυπνες συνταγές μας. (...) Έχουμε πάντα ένα μέρος της ευθύνης για τη συμπεριφορά μας (ως συμμετέχοντες στη δράση μας), ακόμη και όταν ενεργούμε υπό καταπιεστικές συνθήκες, αλλά ειδικά για τις επιλογές και τις σχέσεις μας που προετοιμάζονται, καθορίζονται και προγραμματίζονται από εμάς με σκέψη. (...) Επομένως, εάν διαμορφώσουμε έναν κατάλογο κανόνων για τη ρύθμιση της συμπεριφοράς με τις ηθικές αρχές, τότε οι πρώτοι κανόνες θα είναι η φυσική επιλογή που παρατηρούμε σε όλο το ζωικό κόσμο: να σκεφτόμαστε και να φροντίζουμε για την επιβίωσή μας και να ζούμε με τα οφέλη της βιολογικής υγείας και την πλήρη λειτουργικότητα του σώματός μας. Οποιαδήποτε θεωρία της ανθρώπινης συμπεριφοράς, της συνεργασίας και της ομαδικής δράσης πρέπει να αναγνωρίζει, να σεβαστεί και να επιτρέψει αυτή την προτεραιότητα (ως δικαίωμα) μαζί με την ευθύνη που συνεπάγεται. Η αποτυχία αναγνώρισης αυτής της ηθικής προτεραιότητας επιτρέπει την ανήθικη και ανεύθυνη συμπεριφορά για την παραβιάσή της - και να υπερβεί τα όρια - και να καταστεί η ζωή ένα εργαλείο για εκμετάλλευση. Αυτή είναι η αρχή του "φασισμού".

 

Όσοι δεν έχουν αντιληφθεί τη διαμορφωτική δύναμη της σκέψης για τη συμπεριφορά και για τα συναισθήματά μας, συνήθως είναι εκείνοι που έχουν επιλέξει να ζήσουν ανεύθυνα και απερίσκεφτα. Νομίζουν ότι η ζωή έχει νόημα με τη σωματική δράση, ενώ η σκέψη βγάζει τον άνθρωπο από την πραγματικότητα. Από ποια πραγματικότητα τον βγάζει, αυτό δεν το σκέφτο­νται. Δεν αντιλαμβάνονται ότι η δράση στον αισθητό κόσμο, επίσης γίνεται με σκέψεις και με απόψεις, με θεωρητικές εκτιμήσεις και με επιλογή παρατη­ρήσεων. Έτσι, ο άνθρωπος μπορεί εξίσου να τρελαθεί και να χάσει την πραγ­ματικότητα, όταν η σκέψη του εστιάζεται αποκλειστικά σε τυχαία πράγματα, σε πληροφορίες οι οποίες περνάνε γρήγορα και χάνονται και σε μερικά από τα άπειρα περιστατικά, που γίνονται ή τα παρακολουθούμε για λίγα δευτερό­λεπτα. Αυτή η μορφή τρέλας που παρακινεί σε δράση με φαντασιώσεις και σε μια διαρκή αναζή­τηση πληροφοριών στον αισθητό κόσμο, χωρίς κανένα σκο­πό ή χωρίς αξιοποίηση, έχει γίνει πιο φανερή στη δική μας εποχή με την εξά­πλωση του Διαδικτύου. Έχουμε διαπιστώσει τη σχέση της αισθησιοκρατικής συμπεριφο­ράς και του υλιστικού τρόπου ζωής με αυταπάτες, ανόητες σκέψεις και με την απερισκεψία. Αυτό το φαινόμενο συμπεριφοράς είναι γνωστό από τα αρχαία χρόνια, έχουν δημοσιευτεί πολλές σημαντικές παρατηρήσεις και έχουν κατα­γραφεί πολλές χρήσιμες σκέψεις στη φιλοσοφία. Ωστόσο, με τη ζωή περιορι­σμένη στις αντιλήψεις του πραγματικού κόσμου και στις στενές σχέσεις με τους άλλους ανθρώπους, η απερισκεψία έμοιαζε περισσότερο με ρεα­λισμό. Τώρα, με τη ζωή να περνάει μπροστά σε μια οθόνη και με τον κα­ταιγισμό των πληροφοριών από ένα πλήθος εκπομπών με όλα τα μέσα της τε­χνολογίας και με υψηλές ταχύτητες (κυρίως από περιοδικά έντυπα, ραδιόφω­νο, τηλεόραση, κινητά τηλέφωνα, συσκευές πολυμέσων κ.α.), η αισθησιοκρα­τική συμπεριφορά μπορεί να αποδειχτεί εξίσου μια μορφή τρέλας, όπως εκείνων των ατόμων που δεν μπορούν να επικοινωνήσουν και γελάμε ή λυπό­μαστε μαζί τους. Αντί για αυτογνωσία που δίδασκαν οι φιλόσοφοι, οι ενημερωμένοι άνθρωποι έχουν το πνεύμα τους διάτρητο από τις πληροφορίες, χωρίς προοπτική κάποιας εκμε­τάλλευσης, με αυξημένο τον κίνδυνο της παραπλάνησης και με επιθυμίες όπως σχηματίστηκαν από τύχη. Η ζωή με εξωτερική δράση πάλι με σκέψη είναι. Αλλά μια τέτοια αισθησιοκρατική ζωή ρυθμίζεται και επηρεάζεται με απρόβλεπτες εμπειρίες, με περισσότερες πληροφορίες, με βιαστικές εκτιμήσεις και με τις προσδοκίες από μερικούς στόχους.

 

Η προτεραιότητα για τον εαυτό μας εκτιμάται δικαιολογημένα ως ένδειξη υπερεκτίμηση του εαυτού μας, ευνοϊκής και προκατειλημμένης φροντίδας του εαυτού μας. Η εσωτερική προτεραιότητα της ζωής από μόνη της είναι φυσιολογική και προϋπόθεση για τη ζωή. Δημιουργήθηκε από τον κόσμο πριν από την επιλογή μας και οι άνθρωποι το διαχειρίζονται με τη σκέψη τους. Φυσικά υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες η προτεραιότητα του εαυτού μας πρέπει να παραβιαστεί ή να μην παραβιάζει την προτεραιότητα την οποία ένα άλλο άτομο έχει, όπως και εμείς, και είναι ένα φυσικό δικαίωμα. Εδώ είναι η δυσκολία: (...) Ωστόσο, η ζωή με λανθασμένες εκτιμήσεις, με ψέματα, με μεροληπτική σκέψη και με υπερβολικές προσδοκίες συμπεριφέρεται εγωκεντρικά: δηλαδή όπως αν όλος ο κόσμος υπήρχε αποκλειστικά για μια τέτοια παρανοϊκή ζωή. Αν υπερ­πηδήσουμε αυτή τη θεμελιακή παρατήρηση της εσωτερικής προτεραιότητας και μιλήσουμε για τις ανθρώπινες σχέσεις και συνεργασίες, τότε αφήνουμε τη σκέψη να εκτιμήσει υπερβολικά την καλή διάθεση του ατόμου προς μερικά άλλα πρόσωπα ή προς μια ομάδα. Τότε φανταζόμαστε τη δράση και τη συνεργασία του μονόπλευρα σαν προσφορά και την προσφορά σαν πρώτη ή συνειδητή επιλογή του. Είναι από τις πιο μεγάλες προκλήσεις, να αποκρύ­βουμε την προτεραιότητα που δίνουμε στον εαυτό μας και αυτό το ψέμα να το χρησιμοποιούν οι φιλόδοξοι και οι εκπαιδευμένοι απατεώνες για να εμφανίζονται, ότι προσφέρουν πολύτιμο έργο στον κόσμο και ότι ενδιαφέρονται μέχρι αυτοθυσίας.

 

Η απόκρυψη ή η υποβάθμιση αυτού του βιολογικού φαινομένου της προτεραιότητας προς τον εαυτό μας έχει συνέπειες, που ξεπερνούν τις προσωπικές σχέσεις και τις ατομικές απο­γοητεύσεις. Οι πνευματικές αδυναμίες υπο­βαθμίζονται στην κοινωνία από διοικητική αδυναμία του κράτους και η βιολογική ενηλικίωση εμφανίζεται σαν πνευματική ωριμότητα. Έτσι οι πνευματικές αδυναμίες μεταλ­λάσσονται σε ευκαιρίες για οικονομική εκμετάλλευση και η όποια προσφορά μέσα στην κοινωνία εμφανίζεται σαν συνειδητή επιλογή, συνήθως για να δικαιολογηθούν τα υπερβολικά και δυσανάλογα κέρδη. Οι επιτυχίες εμφανίζονται σαν αποτελέσματα από έξυπνη προσπάθεια και όχι από τύχη. Έτσι με τις ανοχές και με τις φαντασιώσεις της κοινωνίας γίνεται εκμετάλλευση της ελευθερίας και της εμπιστοσύνης και οι κερδο­σκοπικές συνεργασίες νομιμο­ποιούνται ανυ­ποψίαστα.

Με την απόκρυψη αυτής της βιο-ηθικής προτεραιότητας, οι άνθρωποι εξαπατώνται ομαδικά για ιδεολογικούς και επαγ­γελματικούς ανταγωνισμούς και αυτή η παρα­πλάνηση συνδέεται με όλα τα κοινωνιο­λογικά ζητήματα. Όπως κάποιοι ηθικο­λογώντας συγκαλύπτουν τις σεξουαλικές προτιμήσεις και επιθυμίες τους και πολλές φορές την ιδιοτέλειά τους, έτσι στις "φιλελεύθερες" και στις δημοκρατικές χώρες, η ομαδική μεγαλομανία και η ιδιοτέλεια συγ­καλύπτονται πίσω από τις νόμιμες συνεργασίες και τον ευγενή συναγωνισμό. Η ηθική ευθύνη δεν γίνεται πολιτική και νομική και μετακυλίεται στον ανυπεράσπιστο, απροετοίμαστο, ανυ­ποψίαστο και παρα­συρμένο κόσμο, που εξα­ναγκάζεται ή υποκινείται να αποφασίσει και να επιλέξει τον απατεώνα του για να εργαστεί, να συνεργαστεί ή για να εξυπηρετηθεί. Εντός μιας αντι-πνευματικής κοινωνίας, όπου το κράτος ευνοεί για τη δράση των κερδοσκόπων και των απατεώνων, στον ελεύθερο άνθρωπο επιβάλλεται να είναι προσεκτικός και καλά πληρο­φορημένος, αν όχι σπουδασμένος. Αν ο άνθρωπος δεν έχει χρόνο για τις σωστές επιλογές του· αν δεν έχει το θάρρος για να αμφιβάλλει και γνώσεις για να διαφωνήσει· αν δεν γνωρίζει πώς θα διεκδικήσει και δεν μπορεί να εκφράσει όμορφα και πειστικά τις δυσκολίες του και σε τελική ανάλυση, αν αυτός δεν έχει χρηματική άνεση για να βρίσκει έτοιμες πολλές λύσεις, τότε η “ελευθερία” του είναι όπως εκείνου του παγιδευμένου ζώου, που παλεύει με κάθε δυνατό τρόπο για να ξεφύγει τυχαία.

 

 

 

>>>► Σκέψεις από τα βιβλία:

1) Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΘΙΚΗ ΤΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΥ. Υπότιτλος: Οι φαντασιώσεις και τα ψέματα του ανθρώπου χωρίς αυτογνωσία.

2) ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΘΙΚΗ ΜΕ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟ. Υπότιτλος: Η ζωή χωρίς αυτογνωσία είναι φυσιολογική, δεν είναι ηθική.

Κατεβάστε και εκτυπώστε αυτή τη σελίδα 

 

 

 

 

 

 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΧΕΣΗ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ ΜΕ ΤΗ ΓΝΩΣΗ >>>

επάνω στη σελίδα