8. Η ορθολογική αρχή της έρευνας: Ποιο είναι το τελικό αποτέλεσμα;

Το τελικό αποτέλεσμα ποιο είναι;

Αναζητώντας ένα τελικό σκοπό, η γνώση και η πληρο­φορία απο­καλύ­πτονται με αμφιβολία για τη χρησιμό­τητά τους και για το απο­τέλεσμα από την εφαρμογή τους. Διότι

αγνοούμε το τελικό απο­τέλεσμα

ή επειδή δεν υπάρχει τελικό αποτέλεσμα (αλλά εμείς το επι­λέγουμε ως τέτοιο)

ή επειδή το τελικό απο­τέλεσμα είναι η παύση της ύπαρξής μας, για την οποία υποτίθεται ότι όλη η γνώση και η πληρο­φορία αυτήν αποσκοπούν να διευκολύνουν, να εξα­σφαλίσουν και να ικανο­ποιήσουν.

Όσο δεν σκεφτόμαστε και αισθανόμαστε υγιείς, όλα φαίνονται πιο απλά και για να επιλέξουμε όπως επιθυμούμε. Μπορούμε να κινηθούμε όπως μας αρέσει, να τρέξουμε ή να σταθούμε, να γυμναστούμε, να παίξουμε, να μυρίσουμε ένα λουλούδι, να εργαστούμε και να φάμε, να αγκα­λιαστούμε και να ξε­κουραστούμε. Η ανησυχία μας προέρχεται από πιο φανερές απειλές του περι­βάλλοντος και από εχθρικές συμπεριφορές. Όταν οι σκέψεις ξε­κινήσουν τότε μαζί ξεκινούν η ψευδαί­σθηση επαρκούς γνώσης και ενός πλεο­νεκτήματος. Τότε μαζί ξεκινούν τα προ­βλήματα για πράγματα του παρελ­θόντος, για πράγματα που δεν είναι μέσα στο οπτικό μας πεδίο, για το πώς θα είναι τα πράγματα αύριο ή πιο μετά και για τις αόρατες σχέσεις μας με μερικούς ανθρώπους. Έτσι ξεκινούν και οι δημιουργικές προσπάθειες με τις οποίες περνάει ο χρόνος και αντλούμε νόημα για την παρανοϊκή ζωή μας. Η σκέψη για ένα τελικό αποτέλεσμα και για ένα τελικό σκοπό της σκέψης και της δράσης αποκαλύπτει αμέσως ένα πρόβλημα άγνοιας για τις επι­λογές μας και για τη ζωή μας. Απο­καλύπτει και την ανεπάρκεια κάθε γνώσης αφού ποτέ δεν γνωρίζουμε ένα τελικό απο­τέλεσμα  ή δεν είναι αυτό που περιμένουμε. Όμως αυτή η σκέψη για την άγνοια αποθαρ­ρύνει τη δράση, από την οποία οι προσδοκίες είναι πολλές ... λόγω άγνοιας. Το μέλλον του μέλλοντος δεν το σκεφτόμαστε και σκεφτόμαστε μέχρι εκεί που ενθαρ­ρύνονται τα όνειρά μας.