Είμαι χρήσιμος στην κοινωνία... των απατεώνων

Σκεφτείτε ένα μαθητή, ο οποίος από την αρχή της εκπαίδευσης θέλει να επιβεβαιώνει ότι είναι αξεπέ­ραστος και ενοχλείται ιδιαίτερα όταν τον αμφι­σβητούν. Έναν άριστο μαθητή, ο οποίος πιέζεται από την οικογένειά του για να είναι ο καλύτερος και επιπλέον αναπτύσσει ανταγωνιστικά αισθή­ματα απέναντι σε μερικούς άλλους εξίσου καλούς μαθητές. Μετά από την ολο­κλήρωση της βασικής εκπαίδευσης συνεχίζει τις σπουδές του, βραβεύεται και απολαμβάνει τους επαίνους από φίλους και καθηγητές. Μετά από το ένα τρίτο της ζωής, επιτέλους κάνει μια εργασία όπως αυτή για την οποία προ­ετοιμάστηκε. Βλέπει τη ζωή του να διευκολύνεται, αποταμιεύει χρήματα και όσο περισσότερες ώρες εργάζεται τόσο περισσότερο αμείβεται. Προσφέρει πολύτιμες υπηρεσίες, συνερ­γάζεται επιτυχημένα και τώρα απολαμβάνει να τον αναγνωρίζουν ως καλό επιστήμονα και απαραίτητο συνεργάτη. Όμως ποτέ δεν σκέφτηκε σαν σκοπό του να σώσει ζωές, να βοηθήσει όσους έχουν ανάγκη, να διευκολύνει τη ζωή των φίλων του ή του υπόλοιπου κόσμου. Ποτέ δεν φιλοσόφησε για το σκοπό και το μέλλον του κόσμου, τουλάχιστον μέχρι την ώρα που απόκτησε παιδιά. Αν τύχει να του παρατηρήσουμε ένα ελάττωμα ή αν τον αποκαλέ­σουμε υπερόπτη και κερδοσκόπο, αυτός μπορεί να απαντήσει αφοπλιστικά: "Έχω κουραστεί κι έχω δώσει την ψυχή μου για να είμαι χρήσιμος στην κοινωνία και για να προσφέρω θεάρεστο έργο στους συναν­θρώπους μου"!