Η ΒΑΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΙΣΜΩΝ

Σκεφτείτε απλά και με τη δική σας κρίση: Η διατύπωση του παραπάνω διλήμματος με λίγες απλές λέξεις και έτσι σύντομα δείχνει καθαρά μόνο δυο αντίθετες προοπτικές για την ανθρώπινη έρευνα και για το νόημα της ζωής. Δεν ήταν δύσκολο να επικρατήσει η μια άποψη έναντι της άλλης. Ακόμα και μικρά παιδιά μπορεί να σκέφτηκαν την αισιόδοξη επιλογή, έστω και επιπόλαια.

• Καλύτερα να σκεφτείς επιπόλαια μια σωστή άποψη παρά να σκεφτείς πολύ έξυπνα και με πολλή μόρφωση μια λαθεμένη άποψη!

Όσοι ζούνε με την εντύπωση, ότι το μεγάλο μέγεθος του κόσμου, η άπειρη ροή του χρόνου και η ανεξάντλητη ποικιλία της φύσης βάζουν στενά όρια στη γνώση μας και ότι η δική μας ξεχωριστή ύπαρξη είναι μια λεπτομέρεια μέσα στο σύμπαν, αυτοί μάλλον δεν έχουν σκεφτεί ή έχουν απορρίψει την πιθανή περί­πτωση, ο κόσμος να περιέχει παντού και πάντοτε τα ίδια όρια, ή την ίδια ουσία, ή τις ίδιες δυνάμεις, ή τους ίδιους νόμους... Αναμφίβολα, αγνοούμε άπειρα πράγματα που μπορούν να υπάρξουν και άπειρα από όσα μπορούν να γίνουν. Αυτή η άγνοιά μας είναι άγνοια για τη φύση και την πραγματικότητα ή είναι άγνοια των τυχαίων και περιστασιακών φαινομένων που γίνονται με άπειρες λεπτο­μέρειες, αλλά δεν αποτελούν την ουσία και τους νόμους της σταθερής πραγμα­τικότητας;

Σχεδόν το σύνολο των διαπιστώσεων, των σκέψεων και των συσχετισμών που δια­τυπώνονται στις ηλεκτρονικές σελίδες, αξιώνουν και ξεκίνησαν με την πιο απλή γενικευμένη παρατήρηση του κόσμου: Παντού μέσα στο χώρο και πάντοτε μέσα στο χρόνο (σε όλο το σύμπαν δηλαδή) υπάρχουν τα ίδια όρια, οι ίδιοι νόμοι, η ίδια συνολική πραγματικότητα, πολλές ίδιες φυσικές σχέσεις και ομοιότητες, παρά τις τεράστιες αποκλίσεις και τις εξωτερικές διαφοροποιήσεις που προκαλούνται από το περιβάλλον των επιμέρους πραγμάτων. Πολλοί φιλό­σοφοι υπερεκτίμησαν τις δεξιότητές τους, αλλά αντιλήφθηκαν και υπο­στήριξαν από νωρίς στην Ιστορία του πολιτισμού, ότι ο κόσμος μπορεί να ερμηνευτεί εύκολα, ακόμα και μόνο με τη θεωρητική σκέψη. Εάν οι έρευνες για τη φύση προχωρούσαν με αυτήν την αισιόδοξη προοπτική, την οποία αντι­λήφθηκαν και υποστήριξαν πολλοί γνωστοί και άγνωστοι φιλόσοφοι, τώρα η πορεία του πολιτισμού στον πλανήτη Γη θα ήταν απαλλαγμένη από πολλές μονό­πλευρες απόψεις και όλες οι επιστήμες θα ήταν πιο προχωρημένες, αφού η έρευνα τότε θα γινόταν:

1) Με την καθοδήγηση μιας σφαιρικής άποψης για την ύπαρξη ορισμένων σχέσεων στα πιο άσχετα και διαφορετικά φαινόμενα και για τον καθοριστικό ρόλο του συνόλου στις επιμέρους εξελίξεις και με την αντίληψη, ότι υπάρχουν όρια εκεί που πίστευαν εντυπωσιασμένοι ότι δεν υπάρχουν. 

2) Τα πρόσωπα που κάνουν τις επιστημονικές έρευνες θα είχαν εμποδιστεί να πέσουν θύματα των πολλών διαδεδομένων προκαταλήψεων και των περι­στασιακών απόψεων, που εισήλθαν στο κεφάλι τους απερίσκεφτα και από την πιο μικρή ηλικία.

3) Δεν θα ξεκινούσαν με ορισμένες διχαστικές απόψεις για τη φύση, οι οποίες εμποδίζουν τη θεωρητική έρευνα, καθυστερούν τη διάδοση και την αναγ­νώριση της αλήθειας και αφήνουν ανοιχτά σημαντικά ζητήματα, τα οποία εκμεταλ­λεύονται πολλοί σαν επαγγελματίες.

Δηλαδή, δεν θα φανταζόντουσαν υπερφυσικές δυνάμεις, ανεξάρτητα πράγματα, φαινόμενα που δεν θα εξηγηθούν ποτέ, ενώ οι περιπτώσεις των αντίθετων παρατηρήσεων δεν θα προκαλούσαν την αμφισβήτηση, και βιαστική απόρριψη, αλλά η διερεύνηση θα γινόταν με τη βεβαιότητα για μια ερμηνεία ενός μεμονωμένου ή περιστασιακού φαινομένου. Οι σκέψεις και οι απόψεις εκείνες που έρχονται σε αντίθεση με την αρχική διαπίστωση για τη δυνατότητα πιο γρήγορης γνώσης, δεν θα τους εμπόδιζαν να αποκτήσουν τη σωστή γνώση.

4) Κυρίως, όμως, δεν θα είχαν επικρατήσει ένα πλήθος τρελών και χαζών απόψεων που πιστεύουν οι άνθρωποι και με τις οποίες ρυθμίζουν καθημερινά τη ζωή τους, είτε με τη σκέψη αυτών των απόψεων, είτε με τη σκέψη ότι κάποια πράγματα δεν είναι γνωστά και ο καθένας μπορεί να λέει ανεύθυνα οτιδήποτε. Στη χειρότερη περίπτωση, η διάδοση της πλάνης και των ανόητων απόψεων θα ήταν ένα σύντομο και δικαιολογημένο κοινωνικό φαινόμενο και δεν ρίζωνε για πολλούς αιώνες και μέχρι του σημείου να σκοτώνονται οι άνθρωποι ομαδικώς μεταξύ τους.

Όσο για εκείνους που διαφωνούν και πιστεύουν στην πρώτη απαισιόδοξη προοπτική του παραπάνω διλήμματος, όπως θα δούμε αυτή η άποψη δεν συμφωνεί με τη διεύρυνση της (επιστημονικής) γνώσης μας, αφού έτσι δεν εξηγούνται ένα πλήθος από παρατηρήσεις που αποκαλύπτουν μια σχετική ισορ­ροπία και τάξη μέσα στην ανεξάντλητη φύση και κυρίως, έτσι δεν πρόκειται ποτέ να εξηγήσουν το πιο συνηθισμένο φαινόμενο, που είναι η ίδια η ψυχική τους ύπαρξη (με τη σταθερή αίσθηση του εγώ). Η σημαντική ψυχική μας ύπαρξη, η οποία ας τονιστεί, δεν περιγράφεται με τη σαφήνεια των μαθη­ματικών, η οποία δεν εμφανίζεται με τη σαφήνεια των εξωτερικών πραγ­μάτων, που βρίσκονται σε απόσταση μεταξύ τους και κινούνται με σχετικά χαμηλές ταχύτητες... η οποία δεν είναι το αποτέλεσμα ενός εξωτερικού συν­δυασμού μορίων, και δεν θα μπορούσε να υπάρξει, χωρίς τη σταθερότητα σε μια προηγούμενη πραγματικότητα, σταθερότητα που δεν λείπει ούτε από τις πιο μικρο­σκοπικές διαστάσεις εκείνης (και ρυθμίζεται από την ύπαρξη ορι­σμένων αμετάβλητων ορίων).

Θ' αποδειχτεί, λοιπόν, ότι πολλά φαινόμενα τα οποία πιστεύαμε ότι είναι τα πιο δύσκολα να εξηγήσουμε, αυτά ήταν πολύ ευκολότερα και ότι αντιθέτως στην επιστήμη έχουν κατακτηθεί οι λύσεις σε πολύ πιο δύσκολα ερωτήματα. Θα απο­δειχτεί ακόμα, ότι μέχρι τώρα, ο μόνος λόγος για τον οποίο η έρευνα δεν απόδειξε τις απαντήσεις στις πιο μεγάλες απορίες είναι οι προκαταλήψεις που εμπόδιζαν ή δεν άφηναν να γίνει η έρευνα, η απίστευτη παράνοια του ανθρώπου που επηρεάζει το σύνολο της συμπεριφοράς του και η υπερβολική επι­κέντρωση της ανθρώπινης σκέψης στην επιβίωση και στις σχέσεις του ανθρώπου με τους υπόλοιπους. Οι μεγάλες διαστάσεις του φυσικού κόσμου, δηλαδή τα μεγάλα όρια μήκους, χρόνου και μεταβολής στην κίνηση, εξυ­πηρετούν την ποικιλία των φαινομένων και τον πολύπλοκο σχηματισμό των πραγμάτων. Τίποτε άλλο!