Συνοψίζοντας τη στενή σχέση της ύλης με την κίνηση

Ένα πλήθος φαινομένων, ιδιοτήτων και σχέσεων σχετικά με τη δομή της ύλης έχουν παρατηρηθεί από την έρευνα τουλάχιστον ενός αιώνα. Αυτές οι παρατηρήσεις επιβεβαίωσαν τη γενική διαπίστωση πολλών φιλοσόφων ότι τα δομικά στοιχεία που ονομάζουμε «ύλη» δεν είναι ξεχωριστές και κλειστές ποσότητες ούτε μικροσκοπικά πράγματα που ρυθμίζονται από τις εξωτερικές τους αλληλεπιδράσεις. Με τις πρώτες ορθολογικές σκέψεις της κοσμολογικής εξήγησής μας (ξεκινώντας από τις θεμελιώδεις έννοιες του συνόλου, το μέρος και την αλλαγή και την ισορροπία) εξήχθησαν τα ακόλουθα ευρήματα:

• Η ύλη αποτελεί τους αρχικούς τρόπους, με τους οποίους το ά-μεσο και ολοκληρωμένο Σύμπαν αρχίζει να γίνεται σαν έμ-μεσο και εξωτερικό. Τα δομικά στοιχεία (ύλη) αποτελούν τις ελάχιστες στιγμές μεταβολής μιας (σταθερής) πραγματικότητας εκ των προτέρων ολοκλη­ρωμένης μέσα στα όρια μίας μέγιστης χρονικής περιόδου. Γι' αυτό το λόγο στο μικροσκοπικό χώρο, η κίνηση είναι αξεχώρι­στη από την ουσία της μάζας.

• Το πλήθος των δομικών στοιχείων είναι η απουσία πραγματικότητας, καθώς είναι τα λιγότερο περίπλοκα πράγματα και οι στοιχειώδεις ποσότητες.

• Τα δομικά στοιχεία, ως τα απλούστερα πράγματα, δεν μπορούν να δημιουργήσουν ταυτόχρονα πολλές διασυνδέσεις με πολλά πράγματα, όπως τα πιο περίπλοκα πράγματα.

• Η δομή, η σταθερότητά τους και οι τρόποι με τους οποίους ενεργούν δεν εξαρτώνται μόνο από τις περιστασιακές περιβαλλοντικές δράσεις. Από τις πρώτες σκέψεις υποψιαστήκαμε και φάνηκε πιο λογικό να διερευνήσουμε πώς συμβαίνουν οι ίδιες δυνάμεις και η ίδια δομή της ύλης από τις διακυμάνσεις σε μια σταθερή ποσότητα ενέργειας.

• Η διατήρηση των δομικών στοιχείων παρά τις δυναμικές σχέσεις, τις ταχείες διαδικασίες και τη μόνιμη κινητικότητα όπου συμβαίνει σε μικρές ποσότητες της δομής τους (και σε αλληλεπίδραση μεταξύ τους) αποκαλύπτουν ως απίθανο γεγονός ότι αυτά σχηματίζονται από εξωτερικές ενέργειες και διασυνδέσεις. Ο χρόνος, ο ρυθμός, το μήκος και η γωνία, και ο συγχρονισμός είναι βασικά χαρακτηριστικά και καθοριστικά για τη δομή της ύλης. Τα ορατά πράγματα φαίνεται να έχουν πιο ελαστικά χρονικά διαστήματα, περισσότερες παραλλαγές στη συμπεριφορά και το σχήμα τους, με περιττές και τυχαίες κινήσεις και χωρίς σταθερό ρυθμό.

Στην κοσμολογική θεωρία για ένα Πλήρες Σύμπαν ή τον Ολοκληρωμένο Χρόνο, όπου η Φιλοσοφία συναντά τα ζητήματα και τα προβλήματα της σύγχρονης φυσικής, η ερμηνεία της φύσης ως ενιαίου συνόλου και συγχρόνως ως σωματίδια δίνει τη λύση. Η λύση δίνεται με το φυσικό και κυματοειδή ρόλο που η εξήγησή μας αποδίδει στον πεπερασμένο και δυναμικό χώρο, ως ισορροπημένη ποσότητα ενέργειας.

• Λάβαμε υπόψη τις πληροφορίες που έχουμε από την επιστημονική εμπειρία. Παρατηρήσαμε θεωρητικά, ότι από τη διαίρεση της ύλης και στο πιο μικροσκοπικό χώρο ανακαλύπτουμε τη σχέση της σταθερότητας με τη γρήγορη και τη κυκλική κίνηση, αντί να βρίσκουμε τις ελάχιστες σταθερές ποσότητες μάζας και ένα ξεκάθαρο τέλος σε ανε­ξάρτητα και σταθερά συστατικά.

• Η υποατομική ύλη δεν μπορεί να υπάρχει ή να έχει δομή χωρίς καμία κίνηση. Η ουσία των μικροσκοπικών υλικών στοιχείων, τα συστατικά της λεγόμενης ύλης, γίνονται από κάποια ανταλλαγή ενέργειας, από κάποια ρυθμική μεταβολή και όχι σαν κάτι συμπαγές και ατροποποίητο. Όμως, αυτή την ταχύτατη μεταβίβαση και ανταλλαγή ενέργειας την αντιλαμβανόμα­στε σαν κινούμενα σωματίδια και σε μεμονωμένες χρονικές στιγμές (και μέσω κβάντων ενέργειας που αλληλεπιδρούν στιγμιαία με εκείνη την ταχύτατη ανταλλαγή). Στη δομή της ύλης δεν υπάρχει η δυνατότητα να ξεχωριστεί το πράγμα από την κίνησή του, διότι εκεί στο “βάθος” δημιουργείται το πράγμα από κάποια κίνηση και το “πράγμα” δεν υπάρχει σαν ξεχωριστό και έτοιμο.

• Λαμβάνοντας υπόψη τα δεδομένα της μικροφυσικής και της αστροφυσικής παρατηρήσαμε ακόμα ότι η σταθερό­τητα στις ταχύτατες μικροσκοπικές κινήσεις που γίνονται μέσα στη δομή της (σε μεγάλη έκταση στο χώρο, στο βάθος του χρόνου και υπό πολύ διαφορετικές συνθήκες) αυτή η σταθερότητα δεν μπορεί να εξηγηθεί από την ενέργεια και την κίνηση των εξωτερικών (και τυχαίων) επιδράσεων.

• Συμπεράναμε ότι η αρχή της μικροσκοπικής δομής της ύλης και η ενέργεια με την οποία η δομή της διατηρείται δεν προέρχεται από μετα­βίβαση ενέργειας μέσα στο χώρο, από κινήσεις εξωτερι­κές της ύλης και από τα σύνθετα σώματα.

• Συμπεράναμε ότι η ύλη, είτε εδώ κοντά είτε μακριά μας, συνδέεται με κάτι κοινό, με μία κοινή πραγματικότητα και μάλιστα έτσι, που η ύλη διατηρεί παντού την ίδια δομή. Η διατήρηση της ύλης γίνεται με εσωτερικές διεργασίες, οι οποίες είναι παντού οι ίδιες. Η ύλη έχει και διατηρεί τη δομή με τους ίδιους νόμους σε όλο το χώρο και αυτές οι διαδικασίες συνδέονται με κυματικά φαινόμενα, όπως είναι το φως. Η μικροσκοπική κίνηση με την οποία τα δομικά στοιχεία σχηματίζονται, περιορίζονται και συντηρούνται είναι περιοδική, εναλλασσόμενη, ρυθμική, μαζί με όλα τα χαρακτηριστικά της κυματικής κίνησης.

• Αναλύοντας με ορθολογική σκέψη το φαινόμενο της αδράνειας, όπως εμφανίζεται καθαρά από τις σχέσεις της Νευτώνειας φυσικής είπαμε: Εάν η μάζα είναι ένα φαινόμενο που προκαλείται γε­νικότερα από τη μεταβολή μίας κίνησης και με τη συνέχεια ή την επανάληψη αυτής της μεταβολής, τότε η μάζα δεν είναι διαφορετικό φαινόμενο από την ίδια την κίνηση, την ταχύτη­τα και τη δύναμη. Η μάζα ξεκινάει από το γενικότερο φαινόμενο της αδράνειας και της καθυστέρησης, που δεν λείπει από την κίνηση η οποία έχει ένα μέγιστο όριο ταχύτητας. Η πιο προφανής διαφορά μεταξύ της μάζας στα μικροσκοπικά πράγματα και της μάζας των μεγάλων σωμάτων είναι στη ταχύτητα και στο ρυθμό με τον οποίο τα σωματίδια έχουν την αδράνεια τους και σε μικρά μήκη / αποστάσεις.

• Έχουμε συμπεράνει θεωρητικά ότι η ενέργεια του ελεύθερου χώρου "ρέει για να γεμίσει τα σημεία" που έχουν ελαττωμένη ενέργεια και έτσι να εξισορροπηθούν, αλλά αυτή η ροή δημιουργεί και διατηρεί ξανά τις ελαττώσεις της (επειδή με την ροή ενέργειας απορροφάται ενέργεια από αλλού). Τα σημεία στα οποία συντελείται ταχύτατα αυτό το φαινόμενο της ανα­δημιουργίας, ανατροφοδότησης, συντήρησης ενέργειας και της διαδικασίας εξισορρόπησης, αρχικά παρουσιάζονται με τα η/μ κύματα. Ενώ οι πιο έντονες διακυμάνσεις (ερευνούμε για περισσότερες λεπτομέρειες) παρουσιάζονται με τη μορφή σωματιδίων και τελικά ως "ύλη". Τα πράγματα συνδέονται διαρκώς με έναν κοινό χώρο, ο οποίος πρέπει να είναι πεπερασμένος χώρος και να ανταλλάσσει ενέργεια μαζί τους, στα μικρότερα μήκη και στα πιο σύντομα χρονικά διαστήματα της φύσης.

• Με τη διαπίστωση ότι ο κενός χώρος συνδέεται μόνιμα ως ποσότητα ενέργειας με τα δομικά στοιχεία και ότι η ενέργεια αυτή είναι ισορροπημένη με τη μέγιστη ταχύτητα και ρυθμό της φύσης, επιτύχαμε τη θεωρητική σύνδεση των θεμελιωδών φυσικών φαινομένων. Ωστόσο, αυτή τη σύνδεση των φυσικών φαινομένων την αναζητήσαμε με απλοποίηση των εννοιών: Ξεκινήσαμε με τις γενικές έννοιες της κίνησης, του χρόνου, του μήκους, της ποσότητας και της περιοδικής μεταβολής. Η ελάχιστη επιβράδυνση στη διακύμανση της ισορροπημένης ενέργειας (του ελεύθερου χώρου) εμφανίζει με μικρή καθυστέρηση ένα μέγιστο ρυθμό διατήρησης / εξισορρόπησης αυτής της ενέργειας. Αυτός ο μέγιστος ρυθμός διακύμανσης φαίνεται να αντιστοιχεί στη μέγιστη ταχύτητα c (δηλαδή στον ελάχιστο χρόνο στον οποίο ο ελεύθερος χώρος επιστρέφει στην κατάσταση ισορροπίας). Αυτή η διακύμανση που συμβαίνει με την ελάχιστη καθυστέρηση συνήθως ανιχνεύεται στο η/μ φάσμα. Σε μικρότερες επιβραδύνσεις ανιχνεύουμε τις η/μ διακυμάνσεις των πιο χαμηλών συχνοτήτων. Σε αυξημένες επιβραδύνσεις, ανιχνεύουμε τις υψηλότερες συχνότητες του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος, όπως το ορατό φως και άνω. Σε ακόμα πιο αυξημένες επιβραδύνσεις, ανιχνεύουμε τις ταχύτερες διακυμάνσεις (οι οποίες έχουν μικρότερα μήκη κύματος) ως στιγμιαία σωματίδια. Ο κοινός χώρος είναι ο πυρήνας των η/μ κυμάτων και όλων των επιμέρους δομικών στοιχείων. Το φως δεν είναι η κίνηση ορισμένων σωματιδίων, αλλά η ταλάντωση ή η διακύμανση του ίδιου του χώρου. Εμείς μετράμε ανεπαίσθητα μειωμένη αυτή τη διακύ­μανση στο φάσμα που αντιλαμβανόμαστε.*

 

Πολλές θεωρητικές παρατηρήσεις και σημαντικά ευρήματα έχουμε επιτύχει μετά από έρευνα σχετικά με τα ελάχιστα και μέγιστα όρια στις φυσικές διαδικασίες, εκμεταλλευόμενοι τη φυσική και με ορισμένους αρχικούς υπολογισμούς:

• Μετά την ανάλυση των παγκόσμιων φυσικών σταθερών c, G, h, σε καθαρές σχέσεις μήκους, χρόνου, μεταβολής της ταχύτητας, ρυθμού και ενέργειας.

• Μετά την εισαγωγή των ελάχιστων και των μέγιστων ορίων στις μεταβολές των μεγεθών (και σε εξάρτηση μεταξύ τους).

• Μετά την άγνωστη μαθηματική σχέση αντι­στοιχίας μεταξύ αδράνειας και ταχύτητας και με τη σημαντική παρατή­ρηση, ότι αυτή η αντίστοιχη ταχύτητα συνδέεται με την ταχύτητα έτσι όπως την υπολογίζουμε σύμφωνα με τη γνωστή σχέση του βαρυτικού πεδίου V=√(GM/λ). Θα δούμε αυτή τη συσχέτιση παρακάτω στην πραγματεία.

Η μικροσκοπική δομή της ύλης μόνη της προδίδει την κυματική κίνηση του ελεύθερου χώρου και τη στενή σχέση του χώρου με τη δημιουργία και τη διατήρηση της μάζας. Μέχρι τώρα δεν το αντιλαμβανόμασταν, διότι παρατηρούσαμε τον υλικό κόσμο και το φαινόμενο της μάζας σαν καλά ξεχωρισμένα φαινόμε­να (σώματα) και ως εξαρτημένα από εξωτερικές δυνάμεις μόνο. Από την παρατήρηση της δομής της ύλης και από τη θεωρητική σκέψη προκύπτουν νέα φαινόμενα (π.χ. ηλε­κτρομαγνητισμός, αεικίνητα σωματίδια, υποατομικές δυνάμεις, κβαντικά παράδοξα), τα οποία δεν μπορούν να περιγραφούν όπως τα υλικά σώματα, σαν ποσότητες ύλης που κινούνται με κάποιες ταχύτητες, διανύοντας ανεμπόδιστα μία πορεία μέχρι να συναντήσουν κάποια εξωτερική δύναμη. Εμείς προ­χωρήσαμε σε μια ενοποίηση περισσότερων φαινομένων μέσα από τις πιο αφη­ρημένες περιγραφές των φαινομένων. Έτσι, τα διαφορετικά φαινόμενα στις μικροσκοπικές διαστάσεις αποκαλύπτονται ως φάσεις και στιγμές στην ταχεία και περιοδική μεταβολή της κίνησης ή στιγμές στις οποίες διαταράζεται η ισορροπία σε μια κοινή ποσότητα.

 

Σημείωση:

Complete Universe, Dynamic Space, Wave Phenomena. How the natural laws and forces are applied. The fundamental concepts for a rational Cosmology (Cosmonomy)
|SET| ISBN 978-618-85170-1-1, |A| ISBN 978-618-85170-2-8, |B| ISBN 978-618-85170-3-5

Από την αγγλική πραγματεία “ΠΛΗΡΕΣ” ΣΥΜΠΑΝ - ΔΥΝΑΜΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ & ΚΥΜΑΤΙΚΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ. Πώς εφαρμόζονται οι φυσικοί νόμοι και οι δυνάμεις. Οι θεμελιώδεις σκέψεις και σχέσεις για μια ορθολογική Κοσμολογία (Κοσμονομία), ©2021