Όσο η ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία μεταδίδεται ανεμπόδιστα και στον ελεύθερο χώρο, η ενέργεια είναι σε ποσότητα h·f και για τους υπολογισμούς εισάγεται η (σχεδόν) μέγιστη ταχύτητα c. Όταν οι τύποι περιγράφουν τη μάζα, τότε η ενέργεια h·f δεν μεταδίδεται στη μέγιστη ταχύτητα c και επιπλέον υπάρχει μια κεντρομόλος κίνηση και δύναμη όπως φαίνεται από τη σταθερά G. Παρατηρώντας τον φυσικό κόσμο διαπιστώνουμε ότι η ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία και τα κύματα έχουν ισχυρή παρουσία και αυξημένη ένταση σε συνθήκες όπου η ύλη είναι συμπιεσμένη, ιδιαίτερα σε αστρονομικά σώματα όπως αστέρια και περιστασιακά όταν δημιουργούνται τριβές και μεταβάλλονται τα ηλεκτρικά φορτία. Ενώ η ποσότητα της ύλης και των σωμάτων παραμένει σκοτεινή και έχουν πάντα το βαρυτικό πεδίο τους χωρίς να ακτινοβολούν (εκτός από τη θερμότητα που παράγεται από τη μοριακή τριβή και τη μικροσκοπική κινητικότητα). Η συνολική ποσότητα ενέργειας μοιράζεται εξίσου στο φαινόμενο του ελεύθερου χώρου και δεν εντοπίζεται όπως τα υλικά σώματα. Έτσι, από την εξάπλωση του φωτός, ο χώρος φαίνεται ισότροπος και ελεύθερος, καθώς και από την κίνηση των σωμάτων χωρίς την αντίσταση των άλλων σωμάτων. Η συνολική ποσότητα ενέργειας παραμένει σταθεροποιημένη με μια ενεργειακή ροή που διαρκώς συγκεντρώνεται οπουδήποτε υπάρχει ύλη. Ωστόσο, η ενέργεια επιστροφής δεν επιτυγχάνει την πλήρη σταθερότητα. Η ενέργεια που επιστρέφεται κατά ένα μέρος χάνεται και πάλι και μοιράζεται γρήγορα για την κινητικότητα και την αλληλεπίδραση των δομικών στοιχείων. Η συγκεντρωμένη ποσότητα ύλης είναι μια ανώμαλη κατάσταση όπου η ενέργεια του ελεύθερου χώρου δεν μεταδίδεται συγχρονισμένη, ανεμπόδιστη και ομαλά. Αλλά έτσι (με το σπάσιμο της ισορροπημένης ενέργειας του παγκόσμιου χώρου) τα δομικά στοιχεία διατηρούνται, δεν καταστρέφονται και σχηματίζονται σώματα.

Η παρουσία του ολοκληρωμένου Σύμπαντος από την ελάχιστη απόσταση (~λmin) εμφανίζεται με μια μέγιστη δύναμη που δεν μπορεί να εφαρμοστεί σε κανένα σώμα. Μια μέγιστη δύναμη που οφείλεται στην ταυτόχρονη παρουσία της συνολικής μάζας του Σύμπαντος δεν συγκεντρώνει το σύνολο της αστρονομικής ύλης σε ένα μόνο σώμα, όπως θα λέγαμε. Αντιθέτως, η μέγιστη δύναμη από τη συνολική μάζα του Σύμπαντος διατηρεί τη συνολική μάζα του με τη μορφή ενέργειας του ελεύθερου χώρου ανέκαθεν διαμοιρασμένης και ισορροπημένης. Η ύλη (με τη μορφή των σωματιδίων) είναι τα σημεία που “ξεφεύγουν” από τη διαδικασία συγκέντρωσης της κοινόχρηστης ποσότητας ενέργειας σαν τα υπολείμματα μιας έκρηξης που δεν ξεκίνησε ποτέ. (...) Η φύση είναι σχεδόν εντελώς απούσα (ως απόλυτο κενό) και ταυτό­χρονα είναι σχεδόν όλη παρούσα (ως πλήρης με όλους τους δυνατούς τρόπους). Μία ελάχιστη δύναμη και μια μέγιστη δύναμη "συναν­τώνται" ταυτόχρονα στα δομικά στοιχεία.

(...)

Στις πρώτες σκέψεις για την έρευνά μας, σκεφτήκαμε για την πραγματικότητα ως κοινό σύνολο και ως μέρος. Συμπεράναμε γρήγορα τη διπλή παρουσία της μιας και κοινής πραγματικότητας. Η κοινή πραγματικότητα έχει αυτό το χαρακτηριστικό ότι είναι σε αναφορά προς το συνολικό εαυτό της και συγχρόνως αυτή δεν είναι μόνο σε αναφορά προς το συνολικό εαυτό της. Συγχρόνως είναι σαν απούσα και υπάρχει σαν ελλιπής και ως ένα ελάχιστο μέρος. Με άλλο συλλογισμό (εξηγώντας τον ελεύθερο χώρο σαν φαινόμενο από το πλήρες Σύμπαν που είναι ανέκαθεν με όλους τους δυνατούς τρόπους) συμπεράναμε, ότι το πλήρες σύμπαν είναι συγχρόνως απών με τη μορφή του ελεύθερου χώρου και αυτό -αν και ενιαίο- δεν είναι ένα μόνο σώμα από τη συνηθισμένη ύλη. Μετά από μερικούς πρώτους υπολογισμούς για τα ελάχιστα και μέγιστα όρια στα φυσικά μεγέθη, μπορούμε να σκεφτούμε, ότι το Σύμπαν είναι πλήρες σε ένα μέγιστο χρονικό διάστημα e^18sec και απών για e^-21sec. Το ανάποδο δεν είναι λάθος (από τη δική μας άποψη μέσα στο χρόνο): Το Σύμπαν είναι πλήρες σε ένα ελάχιστο χρονικό διάστημα e^-21sec και απών για ένα μέγιστο χρονικό διάστημα e^18sec. Με τον ελάχιστο χρόνο συνδέεται η πυρηνική διαδικασία, ενώ με το μέγιστο χρόνο συνδέεται το βαρυτικό πεδίο και η διαδικασία σχηματισμού των αστρονομικών σωμάτων. Στο μέγιστο χρονικό διάστημα 10^18sec εντός του οποίου το Σύμπαν είναι πλήρες, η συνολική ενέργεια είναι συγκεντρωμένη (σαν πυρήνας), ενώ στο χρονικό διάστημα για e^-21sec που το Σύμπαν είναι απών, η συνολική ενέργεια είναι αποκεντρωμένη (σαν σύντομη διαταραχή). Από τη δική μας άποψη μέσα στο χρόνο: Στο χρονικό διάστημα για e^-21sec που το Σύμπαν είναι πλήρες, η συνολική ενέργεια είναι συγκεντρωμένη. Ενώ στο μέγιστο χρονικό διάστημα e^18sec που το Σύμπαν είναι απών, η συνολική ενέργεια είναι αποκεντρωμένη και παρουσιάζεται ως τρισδιάστατος χώρος. Στο μέγιστο χρονικό διάστημα e^18sec η ποσότητα ενέργειας, είτε συγκεντρωμένη είτε αποκεντρωμένη είναι η ίδια και παρουσιάζεται σαν κοινόχρηστο και ομοιόμορφο φαινόμενο: Πυρήνας ως συγκεντρωμένη και ελεύθερος χώρος ως αποκεντρωμένη. Οτιδήποτε συμβαίνει μεταξύ χρόνων e^-21sec – e^18sec συμβαίνει μέσα στον τρισδιάστατο και αστρονομικό χώρο και με δομικά στοιχεία. Οτιδήποτε συμβαίνει μεταξύ χρόνων e^-21sec – e^-42sec δεν συμβαίνει μέσα στον αστρονομικό χώρο και με τα δομικά στοιχεία. Είναι πυρηνικές διακυμάνσεις, που επηρεάζουν ταυτοχρόνως το σύνολο των δομικών στοιχείων του κόσμου.

(...) Ακολουθεί μια σύντομη ανασκόπηση:

Από την αρχή, σκεφτήκαμε για την ύλη ως ποσά ενέργειας που αυξομειώνονται σε μια κοινόχρηστη ποσότητα που παρουσιάζεται ως χώρος. Από πολλές απόψεις είδαμε ότι είναι άτοπο να σκεφτούμε για την ύλη σαν ξεχωριστά σωματίδια που έχουν κρυφές ιδιότητες και δημιουργούν τον κόσμο απλώς με την προσέγγισή τους. Γι' αυτό όταν είδαμε τις γνωστές και απλές σχέσεις του βαρυτικού πεδίου και της βαρυτικής δύναμης γρήγορα αντιληφθήκαμε ότι υπάρχει κάποια αναλογία της μάζας όχι μόνο με την ακτίνα του σώματος αλλά και με την κοινόχρηστη ενέργεια του χώρου. Όταν χρησιμοποιήσαμε τη σταθερά G για υπολογισμούς των μικροσκοπικών φαινομένων είδαμε πόσο απαραίτητη είναι. Η ενέργεια σύμφωνα με τη σταθερά h και με τη μέγιστη ταχύτητα c δεν μπορούσαν να εξηγήσουν τη δημιουργία σωματιδίων. Είχαμε καταλάβει γρήγορα ότι η δημιουργία σωματιδίων έχει κάποια σχέση με τη μείωση της μέγιστης ταχύτητας c. Είχαμε καταλάβει ότι κάποια κίνηση του χώρου είναι με τη μέγιστη ταχύτητα c και ότι η επιβράδυνση αυτής σχετίζεται με ποικιλία φαινομένων. Είχαμε καταλάβει ότι η ποσότητα που μειώνεται συνδέεται με μια κοινόχρηστη ποσότητα ενέργειας που κρύβει ο χώρος. Χρησιμοποιήσαμε με εξαιρετική προσοχή λίγες έννοιες που περιγράφουν κοινές παρατηρήσεις των πιο διαδεδομένων και πιο συχνών φυσικών φαινομένων. Αυτές οι πρώτες σκέψεις διαχωρίστηκαν για το πρώτο μέρος της πραγματείας. Μετά από τη σύνδεση της αδράνειας σε αντιστοιχία με μια μειωμένη ταχύτητα (C/V = Mpl/M) και με το όριο μιας μέγιστης αδράνειας, η οποία βγαίνει με τις σταθερές h, c και G, ξεκίνησε μια έρευνα για τη σχέση των σωματιδίων με την ποσότητα που μειώνεται. Ξεκινήσαμε τη διερεύνηση με υπολογισμούς για ποσότητες και μεγέθη που παρατηρούνται πιο εύκολα εδώ κοντά και στη δομή της ύλης. Αυτή τη διερεύνηση τη διαχωρίσαμε για το δεύτερο μέρος της πραγματείας. Την εξήγηση για τις μεγάλες συγκεντρώσεις ύλης και για την αυξημένη μάζα των ουράνιων σωμάτων την αφήσαμε για το τέλος εδώ στο τρίτο μέρος. Δεν μπορούσαμε να ξεκινήσουμε απευθείας με υπολογισμούς για αστρονομικά μεγέθη και για το Σύμπαν ως μια συνολική ποσότητα για να εξηγήσουμε ακολούθως τις ποσότητες που μετρούμε στη δομή της ύλης. Εδώ στις τελευταίες σελίδες αξιοποιούμε τους υπολογισμούς για τα μικροσκοπικά μεγέθη ώστε αυτά τα μεγέθη να συνδεθούν με υπολογισμούς που θα εξηγήσουν τις αστρονομικές αποστάσεις και τις μεγάλες ποσότητες ύλης που συγκεντρώνονται.

 

 

---

* Σημείωση: Το απόσπασμα προέρχεται από την πραγματεία με τον τίτλο:

COMPLETE UNIVERSE, DYNAMIC SPACE, WAVE PHENOMENA. Υπότιτλος: How the natural laws and forces are applied. The fundamental concepts and relations for a rational Cosmology (Cosmonomy). ISBN 978-618-85170-2-8, ©2021