Η ΗΘΙΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΡΟΛΟ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

 

<•> Δεν είναι η ποινή του θανάτου στους αδίστακτους δολοφόνους που θα μας κάνει λιγότερο πολιτισμένους. Θάνατος μόνο στους αδίστακτους δολο­φόνους! 

 

>>>► Κατεβάστε αυτό το τμήμα της παγκόσμιας διακήρυξης της κοσμολογικής Ηθικής

 

 

Δεν υπάρχει πιο καταστροφική πράξη απέναντι σε ένα άνθρωπο, από το να του αφαιρέσουμε τη ζωή. Η δολοφονία είναι μια αδικία που ξεχωρίζει από όλες τις άλλες και χρειάζεται ιδιαίτερα σκληρή αντι­μετώπιση, είτε γίνεται σε καιρό ειρήνης είτε σε πόλεμο. Η ποινή ή η τιμωρία για τέτοια πράξη δεν μπορεί να πλησιάζει ή να μοιάζει με την ποινή σε κάποιο άλλο αδίκημα ή έγκλημα. Με την ποινή του θανάτου στους αδίστακτους δολοφόνους, η κοινωνία δεν εξισώνεται με ένα δολοφόνο. Διότι η θανατική ποινή δεν επιβάλλεται σε ένα τυχαίο, καλόψυχο και μετανιωμένο πρόσωπο, αλλά σε ένα δολοφόνο, που σκότωσε απρόκλητα, χωρίς ίχνος κατανόησης στις παρακλήσεις του θύματος και ο οποίος ίσως να πιστεύει ότι έγινε ήρωας ή φοβερός και ότι ήταν πιο έξυπνος από το θύμα του. Επίσης, η ποινή δεν επιβάλλεται με τις προθέσεις και με τις σκέψεις ενός δολοφόνου, για να αποσπάσουμε περιουσία, για επιβεβαίωση του “εγώ” και με την απόλαυση ενός τρελού. Επιβάλλεται για να απαγορεύσουμε στο δολοφόνο να απολαύσει τη ζωή του, ενώ το θύμα του τη στερήθηκε ανεπανόρθωτα, ανυπολόγιστα και τόσο άδικα. Το ενδεχόμενο λάθους για την θανατική καταδίκη είναι απίθανο, όταν οι μάρτυρες επιβεβαιώνουν υπεύθυνα, όταν όλα τα ευρήματα συγκλίνουν και αποκαλύπτουν περισσότερες πληρο­φορίες για τη δράση του δολοφόνου και όταν ο ίδιος ο δολοφόνος δεν μπορεί να διαψεύσει τη δολοφονική πράξη του, χωρίς να βγάλει αυτός εμάς τρελούς. Έτσι η εγκλημα­τικότητα ίσως δεν μειώνεται, αλλά η δολοφονική δράση και το έργο των ηθικών αυτουργών απο­θαρρύνονται περισσότερο, και τέτοιοι υπάρχουν πολλοί γύρω μας και σε υπεύθυνες θέσεις και πέρα από κάθε υποψία. ΔΕΝ προτείνεται η θανατική ποινή σε ηθικό αυτουργό, διότι έτσι μπορεί να γίνει πολιτική εκμετάλλευση και είναι εύκολο να ενοχοποιηθεί οποιοσδήποτε και αυτός κάπως να συσχετιστεί με κάποιο θάνατο.

 

 

Ξέρεις πόσες ανθρώπινες ζωές χάνονται κάθε ώρα από αμέλεια, από δυστυχήματα, από λάθη, από πειρά­ματα... από ανευθυνότητα; Κι εσύ κόλ­λησες εκεί να σώσεις τον αδίστακτο δολο­φόνο! Γιατί άραγε! Τι κρύβει αυτή η υπερβολική "ανθρωπιά" σου; Τόσο καλός άνθρωπος είσαι και βοηθάς πολ­λούς που έχουν ανάγκη; Τι κρύβεται από την επιμονή σου να φανείς "πολιτι­σμένος"; Μάλλον εσύ είσαι καλόψυχος και δεν μπορούσες ούτε να φαντασθείς, ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν θα λυπηθούν ένα ανυπεράσπιστο πλάσμα και αντιθέτως, εκμεταλ­λεύονται την αδυ­ναμία του για να ληστέψουν, για να βιάσουν και μετά να του κλείσουν για πάντα το στόμα! Φαντάσου να συναντήσεις το δολοφόνο και εσύ να πιστεύεις, ότι με την καλή συμπεριφορά σου και με τις παρακλήσεις σου θα σε λυπηθεί! Μάλλον δεν έχεις δει να διασκεδάζουν με το βασανισμό ανθρώπων, και τόσο περισσότερο όσο εσύ θα δείχνεις καλόψυχος! Σίγουρα πολλά ζητήματα εμπλέκονται και το κοινωνικό περιβάλλον δεν στέλνει καλά μηνύματα. Όμως, δεν θα αφήσουμε το φυσικό αυτουργό να γλιτώσει, επειδή η κοινωνία έχει τις αδυναμίες της. Όλοι έχουμε λόγους για να γίνουμε κακοί, ακόμα και για να σκοτώσουμε. Αλλά σκεφτόμαστε λογικά, ελέγχουμε και "διορθώνουμε" τα συναισθήματά μας, αισθανόμαστε ανήμποροι κλπ. Ο φυσικός αυτουργός, που έχει μελετήσει και επιχειρήσει για να σκοτώσει, μπορούσε να ακυρώσει την αιμοβόρα "επιχείρησή" του. Αλλά και αν δεν μπορούσε, δεν θα τον αφήσουμε έτσι. Ένας άνθρωπος λιγότερος στην κοινωνία και μάλιστα τέτοιος άνθρωπος, είναι μια ασήμαντη "δυστυχία" μέσα στο γήινο κόσμο!

 

Είναι εύκολο να γίνει ένα φονικό σε μια κακή συγκυρία και από μια φυσιολογική έξαρση του θυμού. Χρειάζεται κατανόηση και βοήθεια σε ορισμένες περιπτώσεις. Όμως, πέρα από τις θεωρητικές σκέψεις, δεν μπορούμε να λυπηθούμε τον αδίστακτο δολοφόνο και δεν αντέχουμε το χαμό ανύποπτων, φιλήσυχων και αθώων ανθρώπων, όπως και τη θλίψη των αγαπημένων τους προσώπων. Χάνουν τη ζωή τους, έτσι από την κακή τύχη τους να συναντήσουν τον αδίστακτο δολοφόνο, ο οποίος μπορεί να αισθάνεται και ικανοποίηση για τη δύναμή του! Είναι κακό να θέλουμε να εκδικηθούμε ένα τέτοιο αδίστακτο δολοφόνο; Δεν είναι κακό να μην αισθανόμαστε τον πόνο και την οργή των αγαπημένων προσώπων του θύματος; Μήπως πρέπει να τύχει η δολοφονία σε δικό μας αγαπημένο πρόσωπο για να νιώσουμε έτσι εγωιστικά την τραγωδία; Όταν κάποιος σκοτώνει και βασανίζει ξέρετε πώς αισθάνεται; Αισθάνεται ότι θα γλιτώσει, ότι κανένας δεν θα ανακαλύψει το φόνο του, ότι είναι "μάγκας" και έξυπνος, ότι το θύμα είναι άξιο της τύχης του και καλά να πάθει, ότι για τη δική του απόλαυση δεν μετράει ο θάνατος του άλλου. Μετά εμείς του απαντούμε, ότι δεν θα γίνουμε τέρατα σαν αυτόν και θα τον αφήσουμε να ζήσει. Όμως εμείς δεν θα σκοτώσουμε έναν αθώο άνθρωπο. Θα σκοτώσουμε ένα ανθρώπινο κτήνος, που αφαιρεί ζωές με δόλο και με την αίσθηση του παντοδύναμου. ΜΕ ΚΑΜΙΑ ΘΕΩΡΙΑ δεν θα επανέλθει πίσω η ζωή που χάθηκε άδικα και προκλητικά από έναν αδίστακτο δολοφόνο. Γιατί να εξαντλήσουμε την κατανόηση και την καλοσύνη μας στον αδίστακτο δολοφόνο; Υπάρχουν άπειρες άλλες ευκαιρίες για να δεί­ξουμε πόσο ανώτεροι και πολιτισμένοι είμαστε! Αφήστε μας να δείξουμε την οργή μας στον αδίστακτο δολοφόνο και να γίνουμε κακοί και απολίτιστοι εκεί που χρειά­ζεται πριν από κάθε άλλη περί­πτωση!

 

 

"Είναι περισσότεροι απ' όσο νομίζουμε εκείνοι που θα απολάμβαναν την ελευθερία του πολέμου και πολλά τα ψυχολογικά τέρατα που βρίσκονται κρυμμένα κυριο­λεκτικά δίπλα μας".